You are here: Home > Mózg > Metody barwienia cz. II

Metody barwienia cz. II

Prócz klasycznych metod Weigerta i naśladowców, opierających się na impregnacji solami chromu, podobny preparat otrzymać można także przy użyciu metody Spielmeyera. Ta metoda posługuje się solami żelaza i hematoksyliną. Zaletą jej jest, że barwienie przeprowadza się na preparatach mrożonych, co pozwala na uzyskanie preparatów w ciągu bardzo krótkiego czasu (rzecz bardzo ważna dla diagnozy kii – nicznej). Modyfikacje tej metody dadzą się zastosować także do preparatów parafinowych, dzięki czemu znowu możliwe jest sporządzanie serii mieszanych, takich, gdzie kolejne skrawki zabarwiono na przemian metodami Nissla, srebrowymi i mielinowymi. Serie takie umożliwiają poprzez porównanie dwu sąsiednich skrawków zabarwionych odmiennymi metodami, lepszy wgląd w strukturę mózgu. Ostatnio wprowadza się do barwienia osłonek mielinowych metodę Klüver a, ukazującą na jednym skrawku kadłuby komórek (zabarwione podobnie jak metodą Nissla) oraz włókna osłonkowe.

Odmienne miejsce wśród technik barwienia zajmuje metoda Ehrlicha (1885) barwienie błękitem metylenu. Barwienie odbywa się tą metodą na żywo: do krwi zwierzęcia (w narkozie) zastrzyku je się barwnik, a potem, po upływie odpowiedniego czasu, zwierzę się zabija i przez stosowne zabiegi uwidacznia zabarwione komórki i ich wypustki. Metoda ta cieszyła się w pewnym okresie czasu wielkim uznaniem. Obserwacje jednak procesu barwienia na żywo, dokonane przez Majorowa, wykazały, że w czasie jej przeprowadzania powstają znaczne zniekształcenia.

Leave a Reply