You are here: Home > Mózg > Łuki odruchowe

Łuki odruchowe

Inne ważne skomplikowanie tuków odruchowych to układy piętrowe, szeroko w układzie nerwowym rozpowszechnione. Schemat ich widzimy na rycinie 81. Widzimy tu w dole prosty, trójneuronowy łuk odruchowy, który pozwala na podrażnienie nam skóry ręki przez ukłucie komara natychmiast zareagować skurczem mięśnia. (Układ kolisty dla uproszczenie nie jest narysowany). Jest to piętro najniższe, rdzeniowe. Z układu tego biegnie dalej w stronę mózgu kolaterala sięgająca aż do wzgórza (thalamus). Tu możliwe jest przełączenie, za pośrednictwem osobnych neuronów, na jądra ruchowe podkorowe, które mają możność pokierowania pracą komórki ruchowej rdzenia w sposób bardziej zawiły i zarazem skuteczny. Może to być albo pobudzenie dodatkowe, albo zahamowanie. Podnieta zaś biegnie ze wzgórza dalej, na piętro korowe i tu zostaje „opracowana” już na najwyższym, korowym szczeblu i może spowodować świadomą korową reakcję moLoryczną, czasem zupełnie odmienną od prymitywnej reakcji rdzeniowej (np. zahamowanie wszelkich ruchów ze względu na sytuację towarzyską).

Łuki odruchowe mogą także łączyć się w większe zespoły, służące jako materialny podkład odruchów złożonych i niektórych instynktów. Kilka przykładów podano na rycinie 80. Widzimy tam np. łańcuch łuków odruchowych tak ułożony, że reakcja odruchu I staje się punktem wyjścia odruchu II, ten zaś III itd. Kiedy indziej łańcuch odruchów może następować po sobie wskutek udzielania poszczególnym łukom impulsu przekazywanego kolejno z luku pierwszego. Możliwe jest także pobudzenie odruchów następnych zarówno przez reakcje łuków poprzednich, jak i przez biegnącą po osobnej neurodromie podnietę z luku początkowego. fizjologia komórki nerwowej

Leave a Reply