You are here: Home > Mózg > Krajanie na mikrotomie poprzedza zatopienie tkanki

Krajanie na mikrotomie poprzedza zatopienie tkanki

W czynności tej chodzi o to, że nawet najlepiej utrwalony bloczek tkanki tylko wyjątkowo nadaje sią do sporządzania z niego skrawków tak cienkich i równych, jak tego wymagamy dla analizy mikroskopowej. Najczęściej konieczne jest przed krajaniem przepojenie bloczka tkanki jakąś jednorodną substancją, dobrze poddającą się krajaniu, a zarazem obojętną wobec używanych w technice mikroskopowej barwników i nie izolującą od nich – co właśnie nazywamy zatopieniem.

Do zatapiania używa się zwykle albo parafiny albo substancji koloidalnej zwanej celoidyną. W celu zatopienia bloczka w parafiną, najpierw odwadnia się go za pomocą alkoholu o coraz to wyższym stężeniu, a potem przepaja kolejno ksylenem lub benzenem, parafiną „miękką” o niskiej temperaturze topnienia i wreszcie na ciepło, w termostacie (szafce z urządzeniem do utrzymania stałej temperatury około 56°) parafiną twardą o topliwości 55°C. Po kilku godzinach z parafiny tej odlewa się kostkę zawierającą w środku przeznaczony do krajania kawałek tkanki.

Przy zatapianiu w celoidynę (tak nazywa się koloidalny roztwór azotanu celulozy) również odwadnia się tkankę alkoholem, a potem zamiast ksylenu, przepaja się bloczek mieszaniną alkoholu z eterem służącą jako rozpuszczalnik celoidyny. Przepojony celoidyną kawałek mózgu podsusza się ostrożnie, aż do przybrania przez celoidynę pożądanej twardości i znowu formuje z niej kostkę. Czasem zamiast zatapiania stosuje się z a- mrażanie kawałka tkanki za pomocą specjalnego mikrotomu z urządzeniem do zamrażania przy użyciu rozprężającego się gwałtownie COs. Ostatnio coraz częściej do zamrażania stosuje się „suchy lód” – stały dwutlenek węgla. Pod wpływem odpowiednio niskiej temperatury tkanka twardnieje i daje się pokrajać na cienkie skrawki.

Leave a Reply