You are here: Home > Mózg > Komórki zwojowe i glejowe

Komórki zwojowe i glejowe

Pojęcie istoty szarej i białej wprowadzono do nauki o mózgu jeszcze w czasach hellenistycznych, gdy nie znano jeszcze zupełnie struktury7 tkanki nerwowej. Są to pojęcia bardzo nieścisłe, a wykreślenie granicy między nimi dokładnie zwykle nie jest możliwe, nie brak też wielu okolic, gdzie trudno się zdecydować, czy mamy do czynienia z białą, czy7 szarą istotą. Obie nazwy są jednak używane jako wygodne, choć dalekie od ścisłości określenia wyglądu tkanki i jej bardzo z grubsza pojętej struktury. glej i ependyma

Komórki zwojowe w ciągu długiej ewolucji szczepowej wykształciły się na specjalistów wysokiej klasy, gdy chodzi o odbieranie, przewodzenie i przerabianie bodźców i impulsów. Równolegle z tym szła jednak coraz to dalej posunięta utrata samodzielności w wykonywaniu elementarnych funkcji życiowych. By mogły pełnić swoje funkcje nerwowe bez przeszkód, musiały otrzymać pomoc w postaci komórek – „pielęgniarek”, które by je podtrzymywały, karmiły, oczyszczały i broniły. Rolę tę spełniają komórki glejowe, „tkanka łączna” układu nerwowego.

Komórki glejowe wraz z podobnymi do nich pod względem funkcji i pochodzenia komórkami Schwanna, występują we wszystkich odcinkach układu nerwowego, tworząc gąbczastą siatkę przestrzenną, w której oczkach leżą komórki zwojowe i naczynia krwionośne. Siatka ta składa się z pojedynczych komórek glejowych. Według zdania wielu klasyków neurologii komórki te miałyby się wiązać wypustkami w ogromny, zajmujący cały mózg i rdzeń komórczak o wspólnej plazmie. Ostatnio jednak zdobywa sobie uznanie raczej pogląd, że – podobnie jak w przypadku komórek zwojowych – mamy tu do czynienia tylko z kontaktem wypustek, zachowujących poza tym swoją odrębność morfologiczną. Przemawia za tym obserwowana możliwość zmian chorobowych w jednej tylko komórce gleju przy zachowaniu pełnego zdrowia komórek sąsiednich.

Leave a Reply