You are here: Home > Mózg > Hipoteza Brandta

Hipoteza Brandta

Hipoteza Brandta spotkała się u współczesnych mu anatomów z bardzo przychylnym przyjęciem, mimo iż niewątpliwie grzeszyła jednostronnością i całkowicie zapoznawała współzależność wielkości mózgu i masy mięśniowej oraz trzewi. Założenia Brandta posłużyły za punkt wyjścia dla kilku prac jak np. Bischoffa, Fiirbringera i Snella (1891).

Ta ostatnia zasługuje na szczególną uwagę o tyle, że znajdujemy w niej próbę matematycznego określenia zależności ciężaru mózgu od ciężaru ciała wzorem: E=kS0fie

(L i S oznaczają, jak poprzednio ciężar mózgu i ciała, k jest współczynnikiem właściwym danemu gatunkowi). Wzór ten zaproponował Snęli, stosując twierdzenie geometryczne orzekające, że gdy mamy szereg brył podobnych, to jest o takim samym kształcie a różnej wielkości, to powierzchnie ich są proporcjonalne do objętości w potędze 0,66, Wyniki otrzymane przez zastosowanie wzoru Snella nie były jednak zadowalające. Zwierzęta małe nadal wysuwały się na czoło wszelkich zestawień.

Nieco lepsze rezultaty otrzymał francuski badacz L. Manouvrier. Praca jego ukazała się w 1885 roku. Manouvrier wyszedł z założenia, że na masę mózgu składają się dwa elementy. Jeden z nich, określony jako m jest bezpośrednim odpowiednikiem unerwienia ciała i tym samym jest w’prost zależny od masy ciała. Drugi – i – związany jest z „inteligencją” danego zwierzęcia i tylko do pewnego stopnia zależy od masy ciała. Wobec tego ciężar mózgu wyraża wzór: E = i 4- m

Leave a Reply