You are here: Home > Mózg > Hipokrates i Arystoteles

Hipokrates i Arystoteles

Powagę Hipokratesa poparło stanowisko drugiego najpopularniejszego uczonego – Arystotelesa. Wielki skądinąd filozof i przyrodnik znał opony mózgowe, komory, móżdżek, odróżniał nerwy od ścięgien. Nie rozumiał jednak funkcji nerwów, którym odmawiał związku z narządami zmysłów. Mózg był w pojęciu Arystotelesa płynną, zimną substancją, pozbawioną anatomicznej łączności z innymi narządami. Zawiera mało krwi i jest najbardziej suchą i stałą masą wśród płynnych części organizmu, łącząc w sobie właściwości wody i ziemi. Ugotowany traci wodę i dlatego twardnieje. Funkcja mózgu, to regulowanie ciepłoty. Mózg ochładza narządy zmysłów położone w głowie i jest zimną przeciwwagą gorącego serca. Katar – to zaburzenia w równowadze termicznej gorących substancji docierających tu z krwią, coś w rodzaju opadu atmosferycznego.

Poglądy dwu największych powag świata starożytnego i średniowiecza przetrwały aż do czasów nowożytnych, częściowo do XIX wieku. Nie pomniejszyły ich popularności nawet obserwacje i teorie głoszone przez Galena w II w. n.e. Ten trzeci wielki autorytet medycyny i fizjologii przeprowadził wiele niezwykle postępowych, jak na owe czasy, eksperymentów na małpach i świniach. Badał skutki przecięcia rdzenia, funkcje nerwu błędnego, a zwłaszcza jego wpływ na ruchy przepony i bicie serca, opisał budowę rdzenia i siedem par nerwów mózgowych. Uważał on też mózg za miejsce, gdzie schodzą się wrażenia zmysłowe i gdzie tworzą się wyobrażenia i myśli. Osiągnięcia Galena nie zdobyły sobie jednak szerszego uznania, tym bardziej, że w ogóle był on zwolennikiem Arystotelesa. Ludzie średniowiecza ślepo przyjmowali naukę Hipokratesa i Arystotelesa.

Leave a Reply