You are here: Home > Mózg > Główne zatoki żylne

Główne zatoki żylne

Ostatecznym odprowadzeniem krwi żylnej z mózgu, opon i czaszki jest żyła szyjna wewnętrzna (vena juguiaris interna), do której wlewa się krew z układu zatok żylnych opony twardej (sinus durae matris).

Zatoki opony twardej to przestrzenie położone między dwiema blaszkami tej opony. Ściany ich, wysłane śródbłonkiem są pozbawione mięśni i zastawek, dość sztywne – co wszystko ułatwia przepływ krwi w razie potrzeby w różnych kierunkach.

Główne zatoki żylne tworzą się u podstawy obu fałdów opony twardej (ryc. 59), tworzących rodzaj niekompletnych przegród (str. 95) w ja- mie mózgowej: sierpa i namiotu. W podstawie sierpa jest to trójkątna w przekroju zatoka strzałkowa górna (sinus sagittalis superior), biegnąca w płaszczyźnie symetrii mózgu mniej więcej od czoła aż po skrzyżowanie sierpa z namiotem. Tu spotyka się ona pod kątem wr przybliżeniu prostym z równie obszerną zatoką poprzeczną {sinus transversus), ukrytą w podstawie namiotu.

Obie zatoki łączą się z sobą w miejscu określanym jako spływ zatok {coniiuens sinuum). W miejscu tym dołączają się do układu dalsze, mniejsze już zatoki: zatoka potyliczna (sinus occipifa/is), biegnąca nad robakiem móżdżku ku spływowi zatok od dołu oraz zatoka prosta (sinus recius), łącząca się z zatoką strzałkową dolną (sinus sagilialis inierior), obie położone w sierpie mózgu. Krew podąża do spływu zatok wszystkimi zatokami położonymi w płaszczyźnie strzałkowej, a stąd rozchodzi się na boki przez zatoki poprzeczne. Tych zaś przedłużenie noszące nazwę zatoki esowatej, doprowadza już krew do żyły szyjnej.

Leave a Reply