You are here: Home > Mózg > Funkcja ochronna i troficzna gleju

Funkcja ochronna i troficzna gleju

Funkcja ochronna i troficzna gleju, ta ostatnia związana z procesami przemiany materii, jest przyjmowana obecnie przez większość neurologów. Przemawia za tym ukształtowanie gleju, jego kontakty z naczyniami i z komórkami zwojowymi, zachowanie się w wypadku uszkodzeń tkanki nerwowej itd. Zaznaczmy jednak, że istnieją badacze, broniący tezy o aktywnym udziale gleju także w przewodzeniu impulsów, na co w pewnym stopniu wskazywałyby wykresy prądów czynnościowych w włóknach z osłonką Schwanna. Nadto glej miałby, według niektórych badaczy, stwarzać pewne środowisko czy raczej mikrośrodowisko chemiczne, uaktywniające komórki zwojowe. Jako ciekawostkę przytoczymy tu hipotezę Cajala, dotyczącą zjawiska snu. Miałby on następować jako skutek rozsuwania zakończeń synaptycznych przez otaczające je komórki glejowe.

Ostatni rodzaj komórek podporowych układu nerwowego, to k o- mórki wyściółki, czyli ependymy. Komórki te występują niemal wszędzie, bo tylko z wyjątkiem małego odcinka w uchyłku lejkowym komory III, na ścianach układu komór mózgowych.

Komórki wyściółkowe typowTe mają wygląd nabłonka jednowarstwowego. Pokryte są drobnymi rzęskami, brzeżkiem szczoteczkowym lub mają witki. Rzęskom przypisuje się pewną rolę w przesuwaniu płynu mózgowo-rdzeniowego. Po stronie masy mózgu komórki wyściółkowe wysyłają cienkie wypustki, sięgające daleko w głąb tkanki, nieraz aż pod powierzchnię mózgu czy rdzenia, Z włókien takich zbudowana jest np. przegroda grzbietowa rdzenia (str. 161). Ependyma spełnia w tym wypadku rolę tkanki podporowej. Podpora taka jest ważna szczególnie u zarodków (ryc. 75), gdy glej jeszcze nie osiągnął należytego stopnia dojrzałości funkcjonalnej oraz u zwierząt niższych, jak np. płazy.

Leave a Reply