You are here: Home > Mózg > Fizjologia włókna nerwowego

Fizjologia włókna nerwowego

Ciekawy jest też wpływ warunków zewnętrznych na przewodzenie. I tak obniżenie temperatury zwalnia tempo przebiegu impulsu, a około 5°C nerwy zwierząt stałocieplnych w ogóle tracą zdolność przewodzenia. Nieobojętne też jest i środowisko włókna. Umieszczenie odcinka włókna w izotonicznym roztworze cukru np. uniemożliwia przewodzenie, wskutek zaburzeń w układzie elektrolitów. Nerw można też zablokować odpowiednimi dawkami prądu elektrycznego.

Jak wspomnieliśmy w rozdziale o metodach, odprowadzenie prądów czynnościowych, w połączeniu z drażnieniem wybranych ośrodków stanowi ważną metodę wykrywania przebiegu włókien i szlaków nerwowych w związku z różnymi ośrodkami.

Opisane powyżej fakty i obserwacje nad fizjologią włókna powinny stanowić podstawę do wyjaśnienia istoty impulsu nerwowego, biegnącego przez włókno. Niestety jednak, wyczerpującego wyjaśnienia tego zjawiska nie znamy jeszcże. Istnieje tylko, jak to zwykle bywa w takich wypadkach, kilka teorii usiłujących powiązać obserwowane fakty w pewną całość.

Najprymitywniejsza z tych teorii, to teoria fibrylarna. Postawili ją w ostatnich latach XIX w. badacze Bethe i Apathy po zaobserwowaniu w wypustkach nerwowych delikatnych włókienek – fibryli (str. 113). Włókienka te mimo woli kojarzą się każdemu z drucikami w kablu elektrycznym. Apathy i Bethe stwierdzili szereg podobieństw między barwli- wością tych włókienek a zmianami w przewodzeniu impulsów, czy to pod wpływem prądu elektrycznego, czy to pod wpływem narkotyków takich jak eter czy chloroform. W opisanym na str. 135 doświadczeniu z krabem Carcinus moenas widzieli oni także dowód przemawiający za tezą o związku między przewodzeniem a obecnością fibryli. Istota przewodzenia polegać miała na odszczepianiu od fibryli w momencie przewo- dzenia kwasu fibrylowego. Dokładniejsza krytyka nie znalazła w tezach Apathy’ego i Bethego dostatecznych dowodów na czynną rolę fibryli w przewodzeniu.

Leave a Reply