You are here: Home > Mózg > Eksperymentator

Eksperymentator

Metody używane do tego rodzaju badań są w swej istocie dość proste. Chodzi tu o wytworzenie odpowiednich bodźców o określonym natężeniu i właściwościach, o równoczesne odsunięcie możliwie dokładnie bodźców przypadkowych, nie przewidzianych w planie doświadczenia i wreszcie o możliwie precyzyjne zaobserwowanie reakcji. Żeby warunki te spełnić, umieszcza się zwierzę badane (zwykle jest to pies) w kamerze doświadczalnej odizolowanej akustycznie od wpływu jakichś przypadkowych odgłosów. W kamerze umieszczone są przyrządy służące jako źródło bodźców: grzechotki, wiatraczki, metronom, piszczałki, lampki białe i kolorowe oraz „dotykałki”, urządzenia, które przymocowuje się do skóry zwierzęcia, by móc w odpowiedniej chwili wywrzeć na skórę lekki nacisk. Czasem stosowane bywają elektrody pozwalające na słaby szok elektryczny (ryc. 9).

Eksperymentator uruchamia wszystkie te przyrządy zdalnie z pulpitu, znajdującego się poza kamerą. Z pulpitu tego może on także przesuwać miseczki z pokarmem, zamykać je w razie potrzeby lub otwierać. Badane zwierzę umieszczone jest w rodzaju uprzęży w określonym miejscu kabiny, gdzie może być cały czas obserwowane przez eksperymentatora przez wąskie okienko, nieraz wyposażone dodatkowo w jakieś optyczne urządzenie. Okienko to pozwala na oglądanie wnętrza kabiny, tak że zwierzę doświadczalne nie widzi eksperymentatora,

Do rejestrowania wyników doświadczenia służą – niezależnie od notatek eksperymentatora – osobne urządzenia, również połączone z pulpitem. Dochodzą tu rureczki odprowadzające ślinę, tak ważną w klasycznych doświadczeniach Pawłowa i mierzące jej ilość, dalej przewody zdążające do kimografów (walców do zapisywania krzywych), na których zapisywane są wykresy różnych reakcji zwierzęcia, jak np. ruchy kończyn itp.

Leave a Reply