You are here: Home > Mózg > Charakterystyczna cecha pasma rdzeniowo-wzgórzowego brzusznego

Charakterystyczna cecha pasma rdzeniowo-wzgórzowego brzusznego

W nucleus proprius następuje prze- łączenie synaptyczne na neuron II rzędu (str. 137). Neuron ten wysyła swój neuryt przez białe spoidło rdzenia na stronę przeciwną, oczywiście krzyżując się z tą samą drogą przeciwnej strony. Włókna, po przejściu na stronę przeciwną, układają się w sznurach przednich i przez nie biegną jako pasmo rdzeniowo-wzgórzowe brzuszne (iracius spino-thalamicus ventralis) aż do jądra brzusznego tylnego wzgórza (nucleus ventralis posterior thalami). Po drodze przebijają się kolejno przez rdzeń przedłużony i śródmózgowie jako jeden ze składników wstęgi przyśrodkowej (lemniscus medlalis).

Impuls doprowadzony do wzgórza zostaje przekazany neuronom wzgórzowym, których wypustki zdążają przez otoczkę wewnętrzną do kory ciemieniowej. Opisane unerwienie narządów7 dotyku odnosi się do całego ciała, z wyjątkiem jednak skóry twarzy. Tę okolicę zaopatruje we włókna czuciowe nerw V, trójdzielny, Układ neuronów jest tu jednak bardzo podobny, opisujemy go szczegółowo omawiając ten nerw (str. 216).

Charakterystyczną cechą pasma rdzeniowo-wzgórzowego brzusznego jest jego przebieg jakby po obu stronach rdzenia. Dzięki temu w wypadkach jednostronnego urazu rdzenia, który powoduje zniesienie wrażliwości innego rodzaju po jednej stronie (przeciwnej) tułowia, wrażliwość dotykowa nie zanika, lecz co najwyżej ulega pewnemu upośledzeniu.

Zaznaczyć tu jeszcze należy, że opisana droga dotyku prostego nie jest drogą jedyną. Część włókien dotykowych po wejściu do rdzenia skręca w górę i wnika między włókna sznurów tylnych, żeby wraz z nimi zdążać w stronę mózgu. Obecność tej drogi oczywiście również przyczynia się do zachowania wrażliwości dotykowej w wypadku połowicznego uszkodzenia rdzenia.

Leave a Reply