You are here: Home > Mózg > Cecha wspólna dla jąder pochodzenia siatkowego

Cecha wspólna dla jąder pochodzenia siatkowego

Jądrem wyodrębnionym z tworu siatkowatego jest też jądro czerwienne (nudeus ruber), różnicujące się w obrębie śródmózgowia – począwszy od gadów – pod wpływem powstających tu połączeń z jądrem zębatym (nudeus dentatus cerebelli) móżdżku. Takie samo pochodzenie ma mieć jądro śródmiąższowe (nudeus interstitialis) Cajala, uważane za odpowiednik tworu siatkowatego śródmózgowia ryb.

Cechą wspólną dla wszystkich jąder pochodzenia siatkowatego jest fakt, że neuryty ich nie kończą się nigdy w narządach obwodowych, lecz zawsze ograniczają się do tworzenia synaps w obrębie ośrodkowego układu nerwowego.

W dalszym ciągu rozwoju filogenetycznego kręgowców oprócz elementów siatkowatych i wyodrębnionych z nich jąder, pojawiają się jeszcze i zyskują na znaczeniu nowe ośrodki ruchowe w postaci różnicujących się stopniowo jąder prążkowia i niskowzgórza. U ssaków pojawiają się ponadto, jako najdalej posunięta rozbudowa układu ruchowego, ośrodki ruchowe w korze. Ośrodki te, a zwłaszcza wychodzącą z nich drogę korowo-rdzeniową [tractus cortico-spina- lis) utarło się nazywać układem piramido w y m, przeciwstawiając go układowi pozapiramidowemu, obejmującemu wszystkie inne drogi i ośrodki.

W układzie ruchowym człowieka funkcjonalnie na pierwszy plan wybijają się właśnie najmłodsze filogenetycznie drogi i ośrodki piramidowe. Droga piramidowa (fracius cortico-spi- nalis) bierze początek przede wszystkim z kory zawoju przedśrodkowego (gyrus precentralis). Wychodzi stąd około 401 « włókien. Do tej podstawowej wiązki dołączają się włókna z zawoju pozaśrodkowe- go (gyrus postcenlralis) oraz z kory czołowej i potyliczno-skroniowej (ryc. 179).

Leave a Reply