You are here: Home > Mózg > Badania przeprowadzone metodą Dubois

Badania przeprowadzone metodą Dubois

Izoneurą międzygatunkowa rodzaju Canis (linia ciągta) oraz izoneurą śródga- tunkowa psa domowego (cf – linia przerywana). Wykreślamy tę prostą, posługując się siatką logarytmiczną, na której odcinamy logarytmy ciężaru ciała i ciężaru mózgu w gramach. Stałość ta jest rzeczą uderzającą i wskazuje, że niewątpliwie wykładnik stosunku jest wartością bardzo ważną dla obliczania współzależności wielkości ciała i wielkości mózgu, chociaż brakuje nam nawet prób wytłumaczenia, co właściwie wykładnik ten oznacza.

Badania późniejsze, przeprowadzone metodą Dubois na okazach różnej wielkości, ale należących do tego samego gatunku, więc np. na dużych i małych psach, doprowadziły do odkrycia obok międzygatunkowego wykładnika stosunku r = 0,56, jeszcze innego wykładnika „śródgatun- kowego”. Wielkość tego wykładnika wynosi r = 0,25. Wykres tego wykładnika przedstawiono na rycinie 50.

Rozczarowalibyśmy się jednak, próbując obliczyć ciężar mózgu jakiegoś zwierzęcia wprost przez podniesienie ciężaru jego ciała w gramach do potęgi 0,56 lub 0,25. We wszystkich wypadkach konieczne jest jeszcze wprowadzenie dodatkowego współczynnika k, obliczanego według wzoru:

Współczynnik k jest różny u rozmaitych zwierząt: u istot wyposażonych w mózgi mniej więcej jednakowo rozwinięte (homocefalicznych) jest równy, u zwierząt heterocefalicznych, o mózgach na różnym stopniu rozwoju różny, Dubois nadał mu nazwę współczynnika cefalizacji („umóz- gowienia”), co w języku potocznym bywa czasem zastępowane pompatyczną nazwą „współczynnika inteligencji” – nazwą zresztą niesłuszną.

Leave a Reply