Zmiany w odcinku grzbietowym cz. III

Po bokach rzucają się w oczy grube pęki ciała powrózkowatego (corpus restiforme), którego kształtowanie się obserwowaliśmy na przekroju poprzednim. Od dołu biegną ku niemu włókna pasma oliwkowo-móżdżko- wego. Bocznie można wyodrębnić pasmo rdzeniowo-móżdżkowe brzuszne (iracfus spino-cerebellaris ventralis), które nie przyłącza się do ciała powrózkowatego, lecz dociera do móżdżku drogą okrężną.

[…]

Założenia teorii neuronowej

Inne odgałęzienia dyskusji dotyczyły szczegółów związanych z uznaniem neuronu za jednostkę anatomiczną, genetyczną itd. Dyskusja ta, znacznie spokojniej prowadzona niż przedstawione powyżej spory przy poszukiwaniu elementu czynnego układu nerwowego, najintensywniej rozwinęła się przy zagadnieniu neuronu jako jednostki genetycznej,

[…]

Zakres klasycznego dotyku

Przez sznury tylne biegną, oprócz dróg czucia głębokiego, także nie wyróżniające się zewnętrzne drogi związane ze zjawiskami rozróżniania dotykowego. Drogi te, prócz odczucia samego dotknięcia, umożliwiają rozróżnienie dotknięcia w dwu punktach, rozpoznanie „dotykiem” przedmiotów itp., co określamy razem mianem stereognozji. Uszkodzenie tej drogi, najczęściej spowodowane przez uszkodzenia chorobowe lub urazowe, powodują zaburzenia w rozpoznawaniu przy oczach zamkniętych położenia członków, ewentualnie biernie zginanych. Chory nie rozpoznaje dotykiem najprostszych przedmiotów, jak klucz, ołówek, z trudem utrzymuje równowagę na zestawionych stopach przy oczach zamkniętych (objaw Romberga) mówimy wtedy o astereognozji danej osoby,

[…]

Układ konwergacyjny

Neurodromy bardzo często przybierają postać bardziej zawiłą i rozwidlają się tak, że np. neuron I rzędu podaje impuls neuronowi II rzędu, a ten przez kolaterale swoich włókien osiowych dwu różnym neuronom III rzędu. Impuls pobudzony na początku dociera w ten sposób równocześnie do dwu ośrodków lub, gdy chodzi o drogi ruchowe, do dwóch grup mięśni. Układ taki, bardzo pospolity, nazywamy dywergencyj- n y m (łac. divergus – rozdział rzeki na dwa ramiona).

[…]

Prakręgowiec

Aby zrozumieć osobliwy przebieg i właściwości nerwów mózgowych musimy odwołać się do ich anatomii porównawczej i szczepowego rozwoju. Jako punkt wyjścia obierzemy sobie postać hipotetycznego „pra- kręgowca”, zbudowanego w sposób możliwie prosty i schematyczny {ryc. 152).

[…]

Postępowanie przy preparowaniu mózgu cz. II

Po ścięciu kilku płytek z wierzchniej części mózgu spostrzeżemy (ryc. 22), że obie półkule złączone są ze sobą białym spoidłem, które ukaże się w dnie rozdzielającej je szczeliny podłużnej (fissura longitudi- nalis cerebri). Spoidło to, to c i a ł o modzelowaie (corpus callosum), zwane też nieraz potocznie spoidłem wielkim. Ciało modzelowate znamy już z przekroju podłużnego mózgu.

[…]

Oscylograf – dalszy opis

Oscylografy ulepszane są ustawicznie i wyposażane w szereg urządzeń pomocniczych. Dla odbierania słabych prądów stosuje się np, wzmacniacze, na lampach lub tranzystorach, zwielokrotniające wiele razy napięcie odbierane z tkanki. Świetlik biegający po ekranie można w specjalnie sprzężonej kamerze fotografować lub filmować i utrwalać w ten sposób obserwowaną krzywą. Można też odchylenia oscylografu przełączyć na głośnik i ewentualnie z tego głośnika odchylenia oscylografu notować na taśmie magnetofonu. Eksperymentator ma wtedy możność równoczesnego dyktowania swoich czynności. Z taśmy możliwe jest przeniesienie zapisu znowu na oscylograf i sporządzenie z niego filmu z krzywą. Istnieją też aparaty do zapisywania krzywej wprost na papier. W nowoczesnych oscylografach możliwe jest także odbieranie zapisu prądów czynnościowych w postaci osobnych krzywych, równocześnie z kilku elektrod nawet daleko od siebie przyłożonych. Daje to możność zestawienia w czasie kilku zjawisk od razu.

[…]

Opona twarda cz. II

Osobliwością układu opony twardej w czaszce są wytwarzane przez nią w jamie czaszki niekompletne przegrody, których ułożenie odpowiada głębokim szczelinom między częściami mózgu. Przegrody te powstają jako wciskające się w owe szczeliny fałdy warstwy wewnętrznej opony. W miejscach ich kontaktu z ścianą czaszki zrośnięcie warstw opony jest szczególnie mocne. Zadaniem ich jest utworzyć dodatkowe podpory dla poszczególnych partii mózgu, takich jak obie półkule i móżdżek. U wielu zwierząt, np. u psa i u kota przegrody te mogą być częściowo skostniałe.

[…]

Narząd Cortiego człowieka i ssaków

O ślimaku wspominaliśmy już wyżej przy sposobności opisu labiryntu. Budowa jego jest w zasadzie bardzo podobna do reszty błędnika. Mamy więc znowu wydrążenie, jakby miniaturową „grotę” w kości skalistej, zwane ślimakiem kostnym (ryc. 243). W wydrążeniu tym mieści się ślimak błoniasty, zwinięty spiralnie (2Va obrotu) pęcherzyk, będący wyrostkiem woreczka (sacculus), Skręty ślimaka układają się dokoła kostnego pręta zwanego wrzecionkiem (modioius). Wnętrze ślimaka błoniastego, pozostające w łączności z woreczkiem, wypełnia śródchłonka (endo/ympiia), przestrzeń dookoła, między ścianą ślimaka kostnego i błoniastego, przychłonka (periiympha). Wewmętrz ślimaka błoniastego, zatopiony w endolimfie, kryje się mikrofon organizmu, narząd Cortiego.

[…]

Międzymózgowie

Słabo rozwinięte jest także między mózgowie (diencephalon), z którym łączy się po stronie brzusznej – oprócz skrzyżowania nerwów wzrokowych – prymitywna przysadka {hypophysis) oraz położony obok worek naczyniasty (saccus vascu7osus),Po stronie grzbietowej wiąże się z międzymózgowiem, dokładniej z jądrami uzdeczek (ganglia habenu- JaeJ szyszynka (glandula pinealis). U minoga jest ona tworem podwójnym i zachowuje duże podobieństwo do budowy oka.

[…]

Dotyk – jeden ze zmysłów

Sródmózgowie ssaków omówiliśmy już na przykładzie człowieka. Tu należy podkreślić jeszcze raz spowodowaną przez rozwój kory kreso- mózgowia degradację pokrywy, która z najwyższego ośrodka kierowniczego spada do roli ubocznego ośrodka wzrokowego, a jego iunkcje ograniczają się do niewielu odruchów związanych z okiem. To samo da się powiedzieć i o wzgórkach tylnych, a nawet i o jądrach czerwiennych. dotyk

[…]

Charakterystyczna cecha pasma rdzeniowo-wzgórzowego brzusznego

W nucleus proprius następuje prze- łączenie synaptyczne na neuron II rzędu (str. 137). Neuron ten wysyła swój neuryt przez białe spoidło rdzenia na stronę przeciwną, oczywiście krzyżując się z tą samą drogą przeciwnej strony. Włókna, po przejściu na stronę przeciwną, układają się w sznurach przednich i przez nie biegną jako pasmo rdzeniowo-wzgórzowe brzuszne (iracius spino-thalamicus ventralis) aż do jądra brzusznego tylnego wzgórza (nucleus ventralis posterior thalami). Po drodze przebijają się kolejno przez rdzeń przedłużony i śródmózgowie jako jeden ze składników wstęgi przyśrodkowej (lemniscus medlalis).

[…]

Cecha wspólna dla jąder pochodzenia siatkowego

Jądrem wyodrębnionym z tworu siatkowatego jest też jądro czerwienne (nudeus ruber), różnicujące się w obrębie śródmózgowia – począwszy od gadów – pod wpływem powstających tu połączeń z jądrem zębatym (nudeus dentatus cerebelli) móżdżku. Takie samo pochodzenie ma mieć jądro śródmiąższowe (nudeus interstitialis) Cajala, uważane za odpowiednik tworu siatkowatego śródmózgowia ryb.

[…]

Synapsy cz. II

Oglądane w mikroskopie szklanym synapsy wykazują ogromne bogactwo postaci. Mogą one pozostawać w kontakcie z kadłubem komórki lub z dendrytami, czasem nawet na początku aksonu. Włókna końcowe neurytu mogą ze swej strony przybierać postać kielichów, kolbek, splotów i in.

[…]